Szkoła Podstawowa nr 1 w Gniewkowie

Terapia dziecka dyslektycznego

Dysleksja stała się ostatnio bardzo popularnym określeniem różnych problemów uczenia się. Pojęciem tym określa się specyficzne trudności związane z czytaniem i pisaniem występujące u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Bardzo często dyslektycy prezentują ponadprzeciętny poziom inteligencji, a pomimo to nie mogą opanować ortograficznego pisania, tabliczki mnożenia czy języka obcego. Przyczyny tego zjawiska ciągle są przedmiotem dociekań naukowych i zainteresowania pedagogów, nauczycieli i rodziców.

Wyróżniamy kilka postaci tych specyficznych trudności, które mogą występować jednocześnie lub w osobno:

 

- Dysleksja - trudności w czytaniu, często powiązane z trudnościami w pisaniu;

- Dysortografia - trudności w opanowaniu poprawnej pisowni (w tym popełnianie błędów ortograficznych);

- Dysgrafia - trudności w opanowaniu kaligrafii (niski poziom graficzny pisma – tzw. brzydkie pismo);

- Dyskalkulia - trudności w opanowaniu matematyki (niski poziom rozumowania operacyjnego, kłopoty z pojęciami abstrakcyjnymi, np. pojęciem liczby, wielkości).

- Hiperdysleksja – terminem tym określa się trudności w czytaniu ze zrozumieniem. Oznacza to, że czytający dobrze opanował samą technikę czytania, ale słabo rozumie treść czytanego tekstu.

W praktyce  stosuje się  dwa lub trzy terminy na określenie specyficznych trudności w czytaniu i(lub) pisaniu, ponieważ zaburzenia te najczęściej występują jednocześnie, zwykle stosuje się jeden termin. Tak, więc najczęściej mówi się o „dysleksji” lub o „dziecku z dysleksją”, sygnalizując w ten sposób, że ma się na myśli specyficzne trudności w uczeni się czytania i(lub) pisania, bez precyzowania, o jakie trudności chodzi.

W przypadku dysleksji dziecko o prawidłowym rozwoju intelektualnym ma kłopoty z nauczeniem się pisania i czytania, przy użyciu powszechnie stosowanych metod pedagogicznych. Dysleksja nie jest chorobą, którą można wyleczyć, nie jest to również coś, z czego się "wyrasta”. Dyslektycy uczą się radzić sobie ze swoimi problemami w większym lub mniejszym stopniu, w zależności od cech osobowościowych i pomocy, jaką otrzymują w domu i szkole. Wszyscy oni napotykają na różnego typu trudności w życiu. Większość z nich wypracowuje strategie przystosowawcze, dzięki którym dają sobie radę. Mimo to problemy mogą się ponownie ujawniać w sytuacjach stresowych.

Profesjonalna diagnoza zaburzeń w czytaniu i pisaniu dokonywana jest w poradniach psychologiczno-pedagogicznych i w innych placówkach specjalistycznych, zajmujących się problemami uczniów. Zajmuje się nią psycholog i pedagog, których badania uzupełniane są w miarę potrzeb badaniami innych specjalistów takich, jak: logopeda, lekarz psychiatra bądź neurolog dziecięcy. Proces diagnozowania i jego wynik ma charakter wieloaspektowy. Ważnym ich składnikiem jest wywiad z rodzicami dziecka. Dostarcza on informacji dotyczących rozwoju dziecka od najwcześniejszego okresu jego życia (w tym przebiegu ciąży i porodu), warunków rozwoju, kariery szkolnej, kwestii motywacji do nauki, pomocy w nauce itp. Podstawą działań związanych z przezwyciężeniem trudności szkolnych dziecka jest wczesna diagnoza postawiona przez nauczyciela. Pierwszym etapem tej diagnozy jest obserwacja ucznia, mająca na celu rozpoznanie zaburzeń w czytaniu i pisaniu. Drugi etap to profesjonalna diagnoza prowadzona przez pedagoga i psychologa, uzupełniana niekiedy konsultacją logopedy i psychiatry dziecięcego.

Praca terapeutyczna z uczniem dyslektycznym jest konsekwencją procesu diagnozowania. Ustalenie przyczyn trudności w czytaniu i pisaniu, a następnie wydanie opinii zalecającej indywidualizację procesu nauczania i złagodzenie wymagań szkolnych nie powinno kończyć zabiegów mających na celu pomoc uczniowi dyslektycznemu. Diagnoza to dopiero "pierwszy krok w marszu", którego zasadniczym celem ma być usprawnianie zaburzonych funkcji percepcyjno-motorycznych oraz umiejętności czytania i pisania. Pozwala ona właściwie ukierunkować pracę z uczniem, uczynić ją bardziej celową i tym samym efektywniejszą.

W pracy z dziećmi dyslektycznymi szczególnie istotne jest jednoznaczne realizowanie trzech rodzajów oddziaływań terapeutycznych, a mianowicie: usprawnienie zaburzonych funkcji istotnych w opanowaniu umiejętności czytania i pisania, doskonalenie techniki czytania i pisania oraz oddziaływanie terapeutyczne ogólnie uspokajające, a równocześnie aktywizujące dziecko do nauki.

Rodzice powinni mieć świadomość, że samo wysłanie dziecka do poradni, czy pod opiekę szkolnego terapeuty nie likwiduje problemu. Rodzice powinni wspierać dziecko w pokonywaniu przez nie trudność szkolnych oraz stwarzać okazje do planowych ćwiczeń w domu. Dać dziecku szansę do ćwiczeń (można zawiązać mu buciki, jeżeli rano spieszycie się do przedszkola, ale nie wyręczać dziecka za każdym razem w codziennych czynnościach). Eksperci podkreślają, że im wcześniej dziecko zacznie ćwiczyć to, z czym ma trudności, tym większa szansa powodzenia. Czasami można nawet zapobiec dysleksji i dysgrafii.


 

Galeria

Ostatnio dodane